Monday, April 28, 2008

अबाऊट मी...

ते शनीवारी वाशीवरुन धक्काबुक्की करत बस पकडनं ... साडेतीन तासात लोणेरेला पोहोचनं... तिथून अर्ध्या तासात घरी... आणि मग दोन दिवस मस्त ऐश...

ते पॅसीयन प्लस सुसाट वेगाने चालवत अर्ध्या तासात घरून मुगवलीला पोहचणं... अगदी निवांत बसलेल्या गणपती बाप्पाला 'वक्रतुंड महाकाय' म्हणत हाय हेलो करणं...

ते BATU ला स्टाफ्फ क्वार्टरला जाणं... BATU मध्ये मी विद्यार्थी असताना ज्याना सर म्हणत असे तेच पुढे मी लेक्चरर झाल्यावर माझे मित्र झाले... त्या माझ्या सर कम मित्रांसोबत धमाल टाइमपास करणं...

महाडच्या सावित्री नदीवरुन होणारा सूर्यास्त खूप छान दिसतो... केवळ तो सूर्यास्त पाहण्यासाठी बाइकने महाडला जाणं... आणि सूर्यास्त होताच एक अनोखा आनंद घेऊन महाड शहरात न शिरताच माघारी फिरणं...

कामानिमित्त तीन वर्ष मुंबईत काढूनही मी कधीच मुंबईकर झालो नाही... मी मला स्वता:साठी घर घ्यावं म्हणून बाबा खूपच मागे लागले तेव्हा मी पुण्यात घर घेतलं... मुंबईत नाही...

आज मी अमेरिकेत आहे. पुढे मागे जेव्हा भारतात परत येइन तेव्हा पुण्याला जाईन... मुंबईत नाही...

एव्हध मात्र नक्की की मी जगाच्या पाठीवर कुठेही असलो तरी... माझं घर म्हटलं की मला आठवेल... माझं वडगाव कॉंड - गोरेगाव जवळच्या एका छोटया खेडेगावामधील घर, ती सावित्री नदीला जाऊन मिळनारी काळ नदी, माझं BATU, माझे BATU मधले मित्र आणी शिवरायाच्या पवित्र स्पर्शाने पावन झालेली माझी रायगडची भूमी...

Monday, April 14, 2008

कोडींग कभी मैंने की तो नही थी...

कोडींग कभी मैंने की तो नही थी
किसीसे कभी केटी ली तो नही थी
मगर ये अचानक हुआ क्या होहो...

तू सांसोको तेज चलाये, तू नींदोंको उडाये
कही पागल ना हो जाउ मैं बेचारा...

पहली ऑनसाइट ट्रिप का पहला नशा
दिल में उतरता जाये सनम...
रोज हाय प्रायोरिटी इश्यू लाना तेरा
हर दिन मेरी बॅंड बजाये सनम...

ये बेकरारी, ऐसी खुमारी पहले कभी तो मुझपे ना थी
कभी दिलपे ऐसी यूही गुज़री तो नही थी
कभी इतनी बुरी तरहसे लगी तो नही थी
मगर ये अचानक हुआ क्या होहो...

कितनी भाषाए यहा सीखी मगर,
काम कर रहा हूँ बस एक तुझपे
हर पल हैं मेरी विज्युअल स्टूडियो में तू
दूर जाउ तुझसे ऐसी मेरी किस्मत कहा...

दिल ये बेचारा, मजबूरी का मारा
छापता रहेगा कोड गुगलसे यहा...

चेहरे पे पहले कभी इतनी उदासी तो नही थी
यू बहकी हुई कभी ऐसी जिंदगी तो नही थी...
मगर ये अचानक हुआ क्या होहो...

तू सांसोको तेज चलाये, तू नींदोंको उडाये
कही पागल ना हो जाउ मैं बेचारा...

कोडींग कभी मैंने की तो नही थी
किसीसे कभी केटी ली तो नही थी
मगर ये अचानक हुआ क्या होहो...

Sunday, April 13, 2008

माझं बालपण मला भेटलं होतं...

योगायोगाने भेटलो आपण अन्
परकेपण तेव्हा हळूच मिटलं होतं
तुझ्या खळालत्या हास्यामध्ये
माझं बालपण मला भेटलं होतं

Saturday, April 5, 2008

तेव्हा आई तुझी खूप आठवण येते

आरक्त चेह~याने सांज ढळते
अन् पाखरांची किलबिल होते
घराकडे मी परतत असताना
आई तुझी खूप आठवण येते

तेच कुठेतरी सॅक फेकून देणे
तेच घाईघाईत कपडे बदलणे
अस्ताव्यस्त कपडे उचलताना
मात्र आई तुझी आठवण येते

एका हाताने बेसिनमध्ये भांडी धुनं
दुस~या हाताने कडवट चहा पिणं
तव्यातील चपाती जेव्हा करपून जाते
तेव्हा आई तुझी खूप आठवण येते

पंख फुटल्यावर प्रत्येक पाखराला
आकाशी झेप तर घ्यावीच लागते
दमून जातो जेव्हा जीव पिल्लाचा
तेव्हा आई तुझी खूप आठवण येते

आजही इथे साता समुद्रापार आई
कधीतरी डोळे भरून येतात अन्
पापण्यात तुझी मूर्ती उभी राहते
तेव्हा आई तुझी खूप आठवण येते